نمیدانم پستها و استورهای معشوقه درباره چیست و چه نوشتههای را در صفحهاش گذاشته است. اما میدانم که مخاطب پستها و استوریهایش من نیستم، بلکه کسی است که خطاب به همدیگر پست و استوری میگذارند. بهم گف

اینجا دستم به قلم نمیره تا بنویسم. نمی دانم چه سَری است که حرفای دلم را می خورم و دیگر هیچ دلگرمی برای بیان و نوشتن اش ندارم. حرف دل را باید جای زد که دلی باشد. آدمای که با دل شان زندگی کنند خیلی کم ه

هر از گاهی معشوقه، صفحه اینستایش را باز میکند. نمیدانم هدف و منظورش از این کار چیست و چه پیغامی میخواهد بهم بدهد. نکتهای که در دیدن صفحهاش متوجه شدهام این است. که بعد از رفتنش، بسیار تغییر کرده

داستان عشق و رفتن معشوقه ام را برای شخصی تعریف می کردم. گفت: انگار این حرف ها و اتفاق ها برای شش ماه پیش است. باورش خیلی سخت است که ده سال پیش و در یک رابطه هفت ساله این اتفاق افتاده باشد.

پ.ن: عشقم را همیشه تازه نگه داشته ام.

پیام

معشوقه آنقدر خودخواه و مغرور است که نمیخواهد بپذیرد با عاشقش چه کرده است. در آخرین گفتگو گفته بود:«نگاه من و تو به زندگی متفاوت است». کارش را این گونه توجیه میکرد. خودش را با فریب تبرئه می کرد. چقدر آدم میتواند فریبکار باشد؟!

پیام

دلش گرفته است، نمیداند نفرین کند یا دعا! نمیداند از زندگی چه بخواهد. حسی ندارد. مردهای متحرک است، منتظر است از پا بیافتد. منتظر است کسی دفناش کند. منتظر قاتل فراریاش است. هر وقت به یادش میافتد